Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Το δίκτυο αλληλεγγύης Λαγούμι γεμίζει τα ράφια της δανειστικής του βιβλιοθήκης!

Ψάξτε στις βιβλιοθήκες σας για βιβλία που δε χρειάζεστε πια ή που θα χαιρόσασταν αν τα διάβαζαν κι άλλοι και επικοινωνήστε μαζί μας στο lagoumi01@gmail.com. Θα κρατήσουν συντροφιά σε όσους νιώθουν ή σε όσους θα αρχίσουν να νιώθουν τη χαρά της ανάγνωσης. Και μην ξεχάσετε τα παιδάκια!

Περιμένουμε νέα σας με χαρά!




 

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Από την Εφημερίδα των Συντακτών - 13/01/14


«Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο», Θέατρο 104

Σέξπιρ τσέπης, ξέχειλος από πάθος

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               

Τέτοια διάθεση για ζωή εντός σκηνής είχαμε χρόνια να δούμε στο θέατρό μας. Στο παιχνίδισμα και την ανεμελιά της η παράσταση του Κώστα Γάκη παραμένει πιο κοντινή στην ουσία του αυθεντικού «Ρωμαίου» από άλλες, πιστότερες μεταφορές

Του Γρηγόρη Ιωαννίδη

Ξεκίνησε σαν μια μικρή παραγωγή από το Low Budget Festival, χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες, περγαμηνές ή ιδιαίτερες «φιλολογικές» αξιώσεις. Κατέληξε σε μια αληθινά αξιαγάπητη πρόταση νέων ανθρώπων, φρέσκια και πληθωρική, μακριά από την ακαδημαϊκή σοβαροφάνεια, παιγνιώδης όσο και επιμελώς ασυνάρτητη, ανοικτή στα σύγχρονα ζητήματα θεατρικότητας που θέτουν πλέον οι εκδηλώσεις του νεανικού μας θεάτρου.

Ενα low budget festival δεν προϊδεάζει μόνο για το κόστος των παραγωγών του. Προδικάζει κατά κάποιον τρόπο ακόμη και το κοινό που θα δει τις παραστάσεις, και το συνολικότερο ύφος τους. Το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο» ανήκει σε μια τέτοια, προκαθορισμένη, δραματουργία: διάθεση για παιχνίδι, κέφι, μαζί με μύχια αναφορά στην παρεΐστικη ατμόσφαιρα, που αποτελεί ούτως ή άλλως την ουσία του εν λόγω φεστιβάλ.

Το ίδιο έργο όμως μεταφερμένο φέτος στον Κεραμεικό και στο «104» αποκτά κι άλλες διαστάσεις. Γίνεται μια από τις πιο συναρπαστικές υπενθυμίσεις ότι η θεατρική τέχνη στα καλύτερα της μοιάζει με την φιλοσοφική λίθο της αλχημείας: κατορθώνει να μετουσιώσει καθετί σε χρυσάφι. Με ελάχιστα μέσα, με την υπόδειξη και το νεύμα, με τη μουσική και τη σύμβαση, με χρηστικά, καμιά φορά ακόμη και με άσχετα αντικείμενα, σαν παιχνίδι και αντίπραξη στον ρεαλισμό και τη επίχρυση φαντασμαγορία, η παράσταση του Κώστα Γάκη, ένα παζλ από θεατρικές τεχνικές, ζητά να μεταφέρει στους θεατές της το παλιό ελισαβετιανό ρομάντζο σαν εμπειρία και στοίχημα θεάτρου. Μυστηριωδώς πετυχαίνει στο παιχνίδισμα και στην ανεμελιά της να παραμείνει κοντινή στην ουσία του αυθεντικού «Ρωμαίου», πιο κοντινή από άλλες περισσότερο «πιστές» μεταφορές: πολύ και ποικίλο θέατρο, ενέργεια και δράση, ξεχείλισμα πάθους και κυρίως νιάτα. Νιάτα στην τόλμη και στην απερισκεψία τους, στο νεύρο και την αστοχασιά τους, νιάτα πνευματώδη και επιπόλαια, με ένα τρόπο σοφά και με πολλούς ανόητα, νιάτα φλεγόμενα και μαρτυρικά.

Κι ωστόσο το προκείμενο δεν είναι εδώ το ίδιο το έργο του Σέξπιρ, αλλά ο τρόπος απόδοσής του. Είναι μια παράσταση που κατά κάποιον τρόπο εξιστορεί τον εαυτό της. Νέα παιδιά αντιμετωπίζουν το έργο σαν τραμπολίνο όπου πάνω του αναπηδά η κάθε σκέψη και ο κάθε συνειρμός. Αυτό κάνουν: τοποθετούν όλη τους τη δύναμη όχι στο να αναπαραστήσουν το έργο, αλλά στο να μεταδώσουν τη χαρά, την έμπνευση και τη συγκίνηση του θεάτρου που το ανεβάζει. Αφού χρησιμοποιήσει κάθε ορατό και αόρατο μέσο για να υποδυθεί τους ρόλους και να αφηγηθεί την ιστορία, κάποια στιγμή το θέατρο πλαντάζει από το ίδιο του το πάθος: ανοίγει τότε τα παράθυρα του «104» και ξεφωνίζει στους έκπληκτους περαστικούς της γειτονιάς τη φωνή του. Τόσο Σέξπιρ, στα όρια της παράκρουσης, τέτοια διάθεση για ζωή εντός σκηνής είχαμε χρόνια να δούμε στο θέατρό μας.

Προσωπικά το όλον φέρνει στον νου μου το εφηβικό θέατρο. Και γιατί όχι; Αν υπάρχει κάτι αληθινά υπέροχο και διαχρονικό στο συγκεκριμένο έργο είναι ακριβώς η αίσθηση που μεταδίδει ότι αντί να μιλά για τη νιότη, την εμπεριέχει. Ετσι κι αλλιώς πρόκειται για ένα έργο που περικλείει την αιώνια παντοτινή και παγκόσμια, επομένως και τη δική μας, εφηβεία.

Μπορώ επομένως να συγχωρήσω –πριν διαλυθώ και εγώ στη μέθεξη– την κάποια τάση της παράστασης για υπερβολή και σκηνική φλυαρία, μια στάση στη διακωμώδηση, κάποια έκπτωση σε αστειάκια εφηβικού συρμού. Στο τέλος τέλος στα σοβαρά αποδεικνύεται επιμελέστατη. Βλέπω για παράδειγμα με τι θαυμάσιο τρόπο έχει επιλεχθεί να γίνεται η εναλλαγή των προσώπων από τους δυο περφόρμερ: όχι όπως θα περίμενε κανείς με τον παραδοσιακό «οριζόντιο τρόπο», από το ένα πρόσωπο στο άλλο, αλλά με τον πολύ πιο σύγχρονο και σύνθετο τρόπο της κάθετης διαστρωμάτωσης: σαν το ένα πρόσωπο να γεννάει το επόμενο και να εμπεριέχει το προηγούμενο. Γι’ αυτό ένα πρόσωπο μπορεί να εμφανιστεί από το πουθενά και να οδηγήσει τη σκηνή στην απόλυτα ελεύθερη, σχεδόν ψυχεδελική κατάσταση του διπλού ή τριπλού προσώπου.

Το τέλος της γιορτής βέβαια δεν μπορεί παρά να είναι μελαγχολικό. Αυτό που απομένει από το κέφι και τη συγκίνηση, από την κατάφαση του νεανικού σώματος που παρακολουθούμε, δεν είναι παρά δύο φαντάσματα-ρόλοι που παίζουν αιωνίως το ίδιο έργο, ζητώντας στο παρόν την παλιά δικαίωση. Ο καμβάς στον οποίο εικονίζεται η μελαγχολική ιστορία των εραστών περικλείεται στο κάδρο του θανάτου… Σέξπιρ είναι αυτός.

Οι δύο ηθοποιοί και συνδημιουργοί, η Αθηνά Μουστάκα και ο Κωνσταντίνος Μπιμπής, θα χάνουν οπωσδήποτε μερικά κιλά σε κάθε παράσταση. Είναι οι ίδιοι εκείνοι ελισαβετιανοί τρελοί, οι παλιοί γελωτοποιοί, σύγχρονοι αθλητές και περφόρμερ, που με τη μουσική του Ακη Φιλιού μπορούν ακόμα να τρυπώσουν στην κόχη του θεάτρου και να ξετρυπώσουν από εκεί χαρά και συγκίνηση. Δεν κρίνονται εύκολα με τα μέτρα του κοινού θεάτρου. Αγαπούν τόσο αυτό που κάνουν, το κάνουν με τόσο πάθος και τόσο θράσος που διαφεύγουν στον κόσμο του θεατρικού αστερισμού. Ενας φτηνός Σέξπιρ, τσέπης, που φοριέται και σαν φυλακτό.

 
Διαβάστε την κριτική του Γιώργου Σαρήγιαννη στο Τέταρτο Κουόύνι για τη σημερινή μας παράσταση.

Ο Κώστας Γάκης, βασισμένος στην έγκυρη μετάφραση του Διονύση Καψάλη, προχώρησε, χωρίς να παρέμβει ουσιαστικά στη σειρά των σκηνών, σε μία ριζική διασκευή -μάλλον για σύμπτυξη θα ήταν το σωστότερο- του κειμένου για δύο μόνον πρόσωπα ρίχνοντας μεγαλύτερο βάρος στο κωμικό στοιχείο. Δεν έκανε όμως μία παρωδ...ία. Μέσα από την ελαφράδα της διασκευής αυτής, μέσα από τις μικρές προσθήκες, μέσα από την αφαίρεση μεγάλου μέρους του κειμένου, μέσα από τις αφηγηματικές γέφυρες, κατάφερε να διατηρήσει και να αναδείξει το πνεύμα του. Και με τη σκηνοθεσία του, που χρησιμοποιεί κάθε μέσο, ακόμα και το κουκλοθέατρο, πέτυχε να μετουσιώσει σε σκηνική πράξη όλη αυτή τη νεανική φρεσκάδα αλλά και την ποίηση του έργου. Η παράστασή του με εντυπωσιακή αμεσότητα δίνει διέξοδο στην ηφαιστειακή λάβα που βράζει μέσα στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» προκαλώντας μία ελεγχόμενη έκρηξη -έκπληξη για τα δεδoμένα μιας μικρής, no budget όπως λέμε πια, παραγωγής.
.........................
Από τον καιρό που ο Γιώργος Γάλλος, ο Παντελής Δεντάκης και ο Γιάννος Περλέγκας έκαναν στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» τον εξαιρετικό «Μακμπέθ»τους -ήταν η πρώτη, αν δεν κάνω λάθος, ανάλογη απόπειρα στην Ελλάδα- είχα να δω τόσο επιτυχημένο σχετικό εγχείρημα συμπύκνωσης του Σέξπιρ: μία ανάλαφρη, απενοχοποιημένη παράσταση που πάλλεται από χιούμορ και δονείται από συγκίνηση. Η σκηνή του Μπαλκονιού με μία αλουμινένια πτυσσόμενη σκαλίτσα, με ήχο βροχής, με την Ιουλιέτα με φτερουγίτσες στους ώμους και τον Ρωμαίο με μία μεγάλη καρδιά από λυγισμένο σύρμα, ντυμένη με κόκκινο ύφασμα, στα χέρια, εκείνη με λευκή ομπρελίτσα, εκείνος να κρατάει ένα κομμάτι πλαστικό πάνω από το κεφάλι του για να μη «βραχεί» και η σκηνή με τον Ρωμαίο στην Μάντοβα να πληροφορείται από τον Βαλτάσαρ τον υποτιθέμενο θάνατο της αγαπημένης του καθισμένος στο περβάζι του ανοιχτού παράθυρου της αίθουσας, με φόντο τα ξεραμένα από το χειμώνα κλαδιά του δέντρου της αυλής φωτισμένα από τον Μπιρμπίλη, σκηνές πολύτιμες -και όχι οι μόνες- που τις κράτησα και θα τις κρατήσω για πάντα στη μνήμη μου.

Το συμπέρασμα. Αυτή την παράσταση, στην οποία δύο παιδιά σηκώνουν το βάρος ολόκληρου του σεξπιρικού κειμένου, δεν πρέπει να τη χάσετε! Σας βεβαιώνω πως θα γελάσετε, πως θα συγκινηθείτε και πως τελικά θα ενθουσιαστείτε. Και η παράσταση αυτή πρέπει να συνεχιστεί. Για μένα είναι ο καλύτερος «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» που έχει παιχτεί τα τελευταία σαράντα χρόνια στο ελληνικό θέατρο.
 
Φωτογραφία
 

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Το Λαγούμι προσκαλεί τους φίλους του στο θέατρο Όλβιο, τη Δευτέρα 13 Ιανουαρίου και ώρα 9 για να παρακολουθήσουν με ειδικό εισιτήριο 8 ευρώ την παράσταση

Μια Κανονική Μέρα

με τη Ράνια Σχίζα...

Λίγα λόγια για την παράσταση

Μια γυναίκα. Ελληνίδα. Νοικοκυρά. Μητέρα δύο κοριτσιών. Στο Euro 2004 δακρύζει από συγκίνηση στο μπαλκόνι της ακούγοντας τα κορναρίσματα στη Μεσογείων. Ούτε δέκα χρόνια μετά, μια κανονική μέρα η δική της κανονική ζωη διακόπτεται βίαια. Εκείνος, ο Σύζυγος, ο Πατέρας, ο Άντρας αυτοκτονεί λόγω χρεών. Κι Εκείνη μένει πίσω, μόνη με τα κορίτσια της να αντιμετωπίσει το γιατί, το θυμό, την ενοχή, το στίγμα, τα χρέη. Και κάπως έτσι, έστω και αργά, μαθαίνει να παλεύει για την κάθε μέρα, ζώντας όχι με εκείνα που έχασε αλλά με εκείνα που κάθε μέρα βρίσκει.

Η Κατερίνα Γιαννάκου καταθέτει το πρώτο της θεατρικό έργο για την άνιση αναμέτρηση του ανθρώπου με το οικονομικό αδιέξοδο αλλά και το απρόσμενο σθένος της ψυχής που ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Η Ράνια Σχίζα, με τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Μαριάννας Κάλμπαρη, θα πορευτεί στη σκηνή του θεάτρου OLVIO το δύσκολο δρόμο προς την επόμενη μέρα, ερμηνεύοντας αυτό τον οδυνηρά επίκαιρο αλλά και αναπάντεχα λυτρωτικό μονόλογο για τη μάχη του σύγχρονου ανθρώπου με τα σημεία και τα τέρατα των καιρών.

...τα πάντα μπορεί να συμβούν ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΜΕΡΑ. Εχετε λίγο το νου σας...

Θα ακολουθήσει συζήτηση για ... τα θέματα της εποχής και τα ερεθίσματα που παρέχει στους θεατές η παράσταση.

OLVIO theater

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός
Τ.Κ. 118 55

Τηλ: (+30) 210 3414118